Γεώργιος Δ. Δαΐρης. 20 χρόνια από την εκδημία του.

Γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1918 στο Δαδί και ήταν γιος του Δημητρίου Δαΐρη και της Παναγιούς (το γένος Ευσταθίου Κούσουλα). Αδέλφια του ήταν η Κατίνα (σύζυγος Δημητρίου Χατζή), ο Ιωάννης και η Ανθούλα (σύζυγος του Κωνσταντίνου Αυγερινού).

Τελείωσε το Σχολαρχείο της εποχής (Ελληνικό Σχολείο).

Από 13 ετών έκανε μεταφορές με κάρο της εποχής, με ακτίνα δράσεως μέχρι τον θεσσαλικό κάμπο.

Υπηρέτησε στην πρώτη γραμμή του Ελληνοϊταλικού μετώπου, ως επικεφαλής στοιχείου πυροβολικού στο 1^ο Σύνταγμα Πυροβολικού.

Στην αντίσταση κατά των Γερμανών εντάχθηκε από τους πρώτους στην περιοχή.

Στον εμφύλιο υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο 106 Τάγμα Εθνο-φυλακής.

Νυμφεύθηκε την Νικολίτσα Γεωργίου Ρεβύθη και Ειρήνης (το γένος Χρ. Σκλα-βούνου) το 1949. Απέκτησαν την Ελένη (1950) και τον Λεωνίδα (1954).

Υπήρξε εκ των πρωτοπόρων γεωργών – επιχειρηματιών πρώτα με ερπυστριοφόρο «τρακτέρ» και έπειτα με αλωνιστικό συγκρότημά «Πατόζα».

Πρωτοεκλέχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος το 1960 με το ψηφοδέλτιο του Γεωργίου Κούσουλα. Το 1964 εκλέχθηκε με το ψηφοδέλτιο του Λ. Φλώρου.

Διετέλεσε Δήμαρχος Αμφικλείας τις περιόδους 1968-1974 και 1982-1986. Συνολικά χρόνια προσφοράς 27 εκ των οποίων 16 χρόνια Δημοτικός Σύμβουλος και 11 χρόνια δήμαρχος με παρακαταθήκη πολλά έργα. Απεβίωσε στις 18 Απριλίου 1999.

18 Απριλίου 2019. Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών.

Η Παγκόσμια Ημέρα Μνημείων και Τοποθεσιών εορτάζεται  στις 18 Απριλίου, όπως έχει ορισθεί από την UNESCO και το Διεθνές Συμβούλιο Μνημείων και Τοποθε-σιών. Είναι υποχρέωση όλων μας και ιδιαίτερα των διοικούντων να διαφυλάξουμε την πολιτισμική μας κληρονομιά, που για το Δαδί δεν εξαντλείται με την παράθεση φω-τογραφιών των ανωτέρω μνημείων. 
Δυστυχώς το πάνω γεφύρι του Δαδιού γκρεμίστηκε εδώ και κάποια χρόνια λόγω της μη συντηρήσεώς του.  Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα συντηρήσεως την ίδια τύχη θα έχει, κάτι που όλοι απευχόμαστε,  και το κάτω γεφύρι.  Οψόμεθα !!!

Ιστορικός Ιερός Ναός Αγίας Ιερουσαλήμ. Άρθρο του Στέργιου Δημ. Λέφα (μέρος β΄)

Ο Ναός.

     Δυο με τρία μέτρα πιο ψηλά από το έδαφος είναι το άνοιγμα της σπηλιάς με το  αναπαλαιωμένο χαγιάτι που ανεβαίνει κανείς μέσω ξύλινης κλίμακας. Εκεί έχουν ανοιχτεί 2 πόρτες, μια που οδηγεί στο εσωτερικό της Εκκλησίας και μια που οδηγεί στην υπόλοιπη σπηλιά.

 Ο Ναός είναι πέτρινος τοξοειδής, κτισμένος ολόκληρος μέσα στη σπηλιά και καταλαμβάνει ένα μέρος της. Η οροφή του είναι σκεπασμένη  με κεραμίδια βυζαντινού τύπου και πλάκες.  Ο κυρίως Ναός είναι ορθογώνιος και  χωρίζεται από ένα χαμηλό τόξο. Ένα δεύτερο ψηλότερο ενισχυτικό τόξο βρίσκεται πάνω από το τέμπλο και διαχωρίζει το ιερό από τον υπόλοιπο Ναό. Το τέμπλο είναι πέτρινο χτιστό οικοδομημένο αρκετά χρονιά μετά την κατασκευή του Ναού.  Είναι διακοσμημένο με παλιές (προ του 1930) αλλά και νεότερες φορητές εικόνες, και έχει ένα παραπόρτι στα αριστερά της Ωραίας Πύλης. Στο πάνω μέρος του τέμπλου σώζεται ένας σταυρός ανάμεσα δυο δράκους και δυο περιστέρια, όλα κατασκευασμένα από ξύλο.  

Ιστορικός Ιερός Ναός Αγίας Ιερουσαλήμ Δαδίου. Άρθρο του ερευνητή Στέργιου Δημ. Λέφα.

     O σπηλαιώδης ναός της Αγίας Ιερουσαλήμ η Αγιαρσαλής, όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, βρίσκεται μέσα σε σπηλιά του απόκρημνου βράχου (ξηροβούνι) στη ρεματιά της Βαρσάμως και σε υψόμετρο σχεδόν 900ων μέτρων.  Ο Ναός είναι αφιερωμένος στην Παναγία την Ιεροσολυμήτισσα, αλλά υπάρχουν και πληροφορίες ότι μπορεί να ήταν αφιερωμένος στην Αγία Ιερουσαλήμ (τοπική Αγία της Φθιώτιδας) και τα τρία παιδιά της πού πέρασαν από την περιοχή το 250 μ.Χ.

    

Το αρχοντικό Κυριαζή - Σκλαβούνου

Το αρχοντικό Κυριαζή-Σκλαβούνου, ιδιοκτησίας σήμερα του Δήμου Αμφικλείας-Ελατείας, είναι για τη σύγχρονη Αμφίκλεια σημείο αναφοράς και έχει χαρακτηρισθεί Έργο Τέχνης από το Υπουργείο Πολιτισμού  με το Φ.Ε.Κ 816/τ.Β/19-11-1984 μετά από την αριθ’ 8/11-7- 1884 ομόφωνη γνωμοδότηση του Τοπικού Συμβουλίου Μνημείων Στερεάς Ελλάδος. Αναφέρει το ανωτέρω ΦΕΚ για το κτήριο αυτό: «Χαρακτηρίζουμε ως έργο τέχνης που χρειάζεται ειδική κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν. 1469/1950, το αρχοντικό Σκλαβούνου, ιδιοκτησίας Δήμου Αμφίκλειας, στην Αμφίκλεια Φθιώτιδος, διότι αποτελεί αξιόλογο δείγμα αρχιτεκτονικής της εποχής του στην περιοχή. Το χαρακτήρα του έργου τέχνης συνθέτουν η καθαρή οργάνωση του κτιρίου στις κατόψεις και τις όψεις με άξονες συμμετρίας και πάνω στα νεοκλασικά πρότυπα, η ενδιαφέρουσα διαφοροποίηση των δυο κυρίων όψεων με την τοποθέτησή των ανοιγμάτων, τα επί μέρους διακοσμητικά αρχιτεκτονικά στοιχεία και ο αξιόλογος γεωμετρικός διάκοσμος των οροφών του».

     

Χρήστος Ενισλείδης (1895-1985)

Ο Χρήστος Ενισλείδης γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτιο του 1895, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1918. Την περίοδο 1919-20 υπηρέτησε ως καθηγητής στο Ελληνικό Σχολείο Βυτρυνίτσας (σήμερα Ερατεινή) στο Νομό Φωκίδας. Από τις Οκτωβρίου 1920 μέχρι τις 20 Μαρτίου 1921 υπηρέτησε στο Ελληνικό Σχολείο Λίμνης Ευβοίας. Έλαβε μέρος ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις της εποχής εκείνης μέχρι τον Αύγουστο του 1922.

• Από το 1926 μέχρι το 1931 υπηρέτησε στο Γυμνάσιο Γρεβενών. 
• Από το 1932 μέχρι το 1938 υπηρέτησε στην Αμφίκλεια, όπου πέραν του εκπαιδευτικού του έργου πρωτοστάτησε σε κοινωνικές, ψυχαγωγικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις, καθώς και στην ίδρυση και αναγνώριση ομάδος προσκόπων, της οποίας για ένα διάστημα ήταν αρχηγός. Επίσης άρχισε την έρευνα της ιστορίας της περιοχής συνεπικουρούμενος από ομάδα μαθητών που ο ίδιος επέλεξε. Στην έρευνά του, όπως ο ίδιος αναφέρει, συνέβαλε και η ανάθεση σ’ αυτόν της ταξινόμησης της βιβλιοθήκης που δώρισε ο αείμνηστος Αθανάσιος Ευταξίας στο Γυμνάσιο της Αμφίκλειας.
• Ο Χρήστος Ενισλείδης, εκτός από τη Στερεά Ελλάδα και τη Μακεδονία, υπηρέτησε πολλά χρόνια στην περιοχή των Αθηνών ως Γυμνασιάρχης.

Ηταν νυμφευμένος με την  Ελένη Γ. Γεωργιάδη από τη Ζίτσα της Ηπείρου, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά,  την Ισιδώρα, η οποία πέθανε πρόωρα και τάφηκε στην Αμφίκλεια, και τον ΄Αρη, ο οποίος σπούδασε γιατρός και διέπρεψε ως χειρουργός ορθοπεδικός στη Βιέννη. Η Ελένη Γεωργιάδη ήταν δασκάλα και υπηρέτησε στο Δημοτικό Σχολείο της Αμφίκλειας την ίδια περίοδο, κατά την οποία υπηρετούσε εκεί και ο σύζυγός της.

Ο Χρήστος Ενισλείδης έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών στις 19 Οκτωβρίου 1985.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι ένα πολύ μικρό  απόσπασμα από το προς έκδοση βιβλίο του Ιωάννου Σκορδά με τίτλο: "Αμφίκλεια (Δαδί). Ιστορικές Έρευνες", που αναμένεται πολύ σύντομα να εκδοθεί. Οι πληροφορίες μου λένε ότι θα το έχουμε πριν το Πάσχα.

H διαμονή Μακεδόνων στο Δαδί το 1854. Άρθρο του Ιωάννου Παν. Σκορδά

      Η πιο γνωστή Επανάσταση κατά των Τούρκων μετά το 1821 είναι ασφαλώς η Επανάσταση του 1854 στη Δυτική Μακεδονία. Η κήρυξη του πολέμου των Τούρκων κατά των Ρώσων τον Οκτώβριο του 1853 και η καταστροφή του τουρκικού στόλου από το Ρωσικό στο λιμάνι της Σινώπης το Νοέμβριο του ίδιου έτους, έδωσαν το σύνθημα για την εξέγερση πολλών ακόμη ελληνικών επαρχιών. Τον Ιανουάριο του 1854 ξεσηκώθηκε η περιοχή Ραδοβιζίου της Άρτας και ακολούθησαν οι κάτοικοι των επαρχιών Τζουμέρκων, Λάμαρης και Λάκκας Σουλίου. Σχεδόν ταυτόχρονα εξεγέρθηκαν οι Ηπειρώτες, οι Θεσσαλοί και οι Μακεδόνες των νοτιοδυτικών επαρχιών.

        

Η Σύσταση του Ελληνικού Κράτους

Από το υπό έκδοση βιβλίο του Δημητρίου Βασιλείου με τίτλο "Το Δαδί Δρυμίας στην Επανάσταση του 1821" παραθέτουμε το παρακάτω απόσπασμα που αφορά την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους, που ήταν απόρροια της Επαναστάσεως του 1821:

«Η Γ΄ Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων (Εθνοσυνέλευση) στην Τροιζήνα εξέλεξε τον Κόμη Ιωάννη Καποδίστρια Κυβερνήτη της Ελλάδος. Επίσης διόρισε τριμελή Επιτροπή γνωστή με το όνομα «Αντικυβερνητική Επιτροπή», για να κυβερνήσει την Ελλάδα μέχρι να έλθει και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Χώρας ο Ιωάννης Καποδίστριας. Μετά την έλευση του Κυβερνήτου η Επιτροπή θα έπαυε να υφίστατο. Επίσης η Συνέλευση αποφάσισε τον ορισμό της πόλεως του Ναυπλίου ως καθέδρα της Κυβερνήσεως και της Βουλής.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτασε στο Ναύπλιο τον Ιανουάριο του 1828.  Οι Έλληνες περίμεναν πολλά από την παρουσία του στην Αρχή, διότι ήταν πολιτικός έμπειρος και απολάμβανε της αποδοχής, και της εμπιστοσύνης των κυβερνήσεων της Ευρώπης. Θεωρούσαν ότι μπορούσε να δια-πραγματευθεί μαζί τους και να επετύγχανε τη δημιουργία ενός ανεξαρτήτου Ελληνικού Κράτους.